در خبر ۲۰ شبکه چهار٬ مصاحبه ای با يک پژوهشگر انجام شد( آخر می دانيد٬‌ مملکت ما کلا پيشرفت های علمی خفنی دارد و طبعا رسانه ای ملی و متعهد چون صدا و سيما٬ خصوصا در شرايط کنونی که انرژی هسته ای حق مسلم ماست٬ وظيفه ی خود می داند که به امر مهم پژوهش بپردازد.)

در زير نويس مصاحبه نوشته شده بود: دکتر... با ۶۰ مقاله ی ISI و ...

دکتر محترم در ابتدای مصاحبه فرمودند که اجازه دهيد که قدری اين اطلاعات شما را که مربوط به دو سال پيش است تصحيح کنم٬ در حال حاضر مشاور فلان امور رئيس جمهور بوده و دارای ۱۸۰ مقاله ی ISI هستم...

توليد ۱۲۰ مقاله در طول دو سال٬‌ مرا فقط به ياد عبارت Paper Generator يا «دانشجوهای دوره ی دکترا به عنوان برده» می اندازد. اگر در اين ديدگاه خود نکته ای را از قلم انداخته ام و اشتباه می کنم٬ به من گوشزد کنيد.

چه کوه خوبی بود ديروز... جوی دوستانه و آرام٬ بی ذره ای ناخالصی در احساس رفاقتی که ميانمان بود٬ با دوستانی خوب...

دوستی که تا پنج ماه ديگر در کنارم نخواهد بود٬ و همواره افسوس می خورم که چرا او را دير کشف کردم٬

دوستی که در نهايت ظاهر ساده و بچگانه اش٬‌ دلی بزرگ و سرشار از صداقت و خيرخواهی دارد٬

دوستی که در تمامی سکوت هميشگی اش و غمی که در لبخندش موج می زند٬ و با تمام فاصله ای که با من دارد٬ گويی آوايی خوش است که از دور به گوشم می رسد٬

دوستی که در تمام شوخی های گزنده ی هميشگی اش٬ و در تمام شاخه شونه کشيدن هايش٬‌ محبتی لطيف حس می کنم٬

دوستی که به واسطه ی مدت کوتاهی که به او سه تار ياد داده ام و می دهم٬ احترامی چون يک استاد راستين برايم قائل است٬‌

دوستی که چون خود من عاشق طبيعت است و از چوب جمع کردن و روشن کردن آتشی که بوی دودش به او می ماند و ديگران از آن چای می خورند٬ همچون خود من لذت می برد٬

و دوستی که در پس تمامی آشوب درونی و مشکلات فلسفی اش٬ تلاش می کند ديگران را در سطح رابطه ای که با آنها برقرار کرده دوست بدارد...

دوستانی که شايد روزی از زندگی ام حذف شوند٬ دوستانی که شايد بعضی از آنها هيچ گاه به من آن قدر نزديک نبودند که احساس کنم بايد به آنها وابسته شوم. اما همين ها ديروز آن چنان شادی و آرامشی در وجودم ايجاد کردند که مدتها بود حس نکرده بودم.

جايتان خالی بود٬ هم تو٬ و هم تو٬ و هم تو٬ و هم تو...

پی نوشت( دهم ارديبهشت٬ خصوصا قابل توجه سارا) : توجه کنيد که در جمله ی اول اين نوشته شده دوستان٬ هفت توصيف بالا هم مربوط است به هفت انسان تمايز پذير که با من می شدند هشت نفر!!

برنامه ی ميزگرد در بخش فارسی صدای آمريکا را می ديدم٬ چند نکته به نظرم رسيد:

- تعدادی قرص آرام بخش قوی به جناب بهارلو توصيه می شود.

- بهارلو گفت:‌ ما اينجا نشسته ايم که مردم حرفهای دلشونو که مربوط به برنامه است بزنند٬ شما وقت برنامه را تلف می کنيد. ترجمه ی اين حرف اين ميشه که اين برنامه بودجه می گيره تا يه چرت و پرت هايی رو تو سر ملت فرو کنه٬ شما نمی ذارين ما فرو کنيم!

- در مقام سفسطه و سو استفاده از حرف ديگران همه به هم شبيه هستند.

پی نوشت:‌ اين هيچ ربطی نداره٬ ولی بنده اين بيت شعر معروف رو به اين صورت بيشتر می پسندم:

يه احمقی مثل من٬ عاشق و بيقراره         يه آشغالی مثل تو قشنگ تر از ستاره

متن زير مقاله ای است که جديدا درباره فرانسيس بيکن نوشته ام٬ از ديدگاه ها و انتقادهای شما استقبال می شود.

فرانسیس بیکن٬ پرچم دار علم نوين

چکيده

در این نوشته می­خواهیم با بیان اجمالی برخی از دیدگاه­های فلسفی فرانسیس بیکن تأثیر او را در ایجاد دیدگاهی نو در علوم بشری نشان دهیم. بیش از هر چیز تلاش خواهیم کرد که کوشش او را برای رهایی از جمود فکری قرون وسطی بزرگ­نمایی کرده و نشان دهیم ریشه­ی بیشتر اقدامات و دیدگاه­های او نیل به همین هدف است.

فيزيک جديد٬ به طور خاص مکانيک کوانتومی٬ منجر به ديدگاه های کاملا غير رئاليستی و افراطی شده است. گفته می شود که اصلا واقعيت فيزيکی بدون مشاهده ی آزمايشگران معنی ندارد٬ و اصلا معلوم نيست که جهان تا هنگامی که مشاهده شده است وجود دارد يا نه. اين ديدگاه٬ نوعی زياده روی و اغراق در تلاشی است که در جهت خارج راندن پيش فرض های غيرفيزيکی و متافيزيکی از علم صورت می گيرد٬ تلاشی است( به نظر من ناموفق) که در جهت ابتنای صرف علم بر تجربه صورت می گيرد.

در فلسفه های جديد٬ نسبی نگری شديدی ديده می شود. از آنجا که هر نظام فلسفی بر اصولی اثبات ناپذير مبتنی است٬ ممکن است بسيار به نظر منطقی برسد که نظام ها و ايدئولوژی های مختلف هيچ ارجحيتی به يکديگر ندارند. اين عدم ارجحيت در حوزه ی نظريه٬ گاهی به طور افراطی به اين ديدگاه منجر می گردد که نظام های مختلف در مقام عمل و راه کارهايی که ارائه می کنند نيز هيچ ارجحيتی نمی توانند نسبت به هم داشته باشند.

نکته ی قابل ذکر اين است که فيزيک پيشه ها٬ هر چند ديدگاهی ارتودوکس و غير رئاليستی داشته باشند٬ در آزمايشگاه رئاليست می شوند. در آزمايشگاه تلاش می کنند الکترونی را به صفحه ای بتابانند٬‌و هنگامی که آن را آشکار سازی می کنند٬ معتقدند که «چيزي»‌ به نام الکترون به صفحه ی آشکار ساز برخورد کرده است.

در مقام عمل هم٬ هنگامی که در مقابله ای اجتماعی و فرهنگی با گروهی مستبد و ارتجاعی روبه رو شويم٬ به يکباره می پذيريم که عقايد آن قدرها هم نسبت به يکديگر نامرجح نيستند٬ و به عينه می بينيم که نظام فکری خاصی٬ به همراه راه کارهای عملی که پيشنهاد می کند٬ به راستی عرصه را تنگ می کند٬ آزادی را می گيرد و انسان ها را به سختی می اندازد. هر آنچه با ديدگاهی روشنفکرانه و آکادميک بيان شده٬ به يکباره با تجربه ای تاريخی٬ اعتبارش بسيار محدود می شود.

يک بار ديگر هم چنين مطلبی نوشته بودم٬ اما می خواهم به آن تاکيد کنم:

- موسيقی راک٬ ذهن و روح را فرسوده می سازد٬ تمام توان و انرژی آدم را می گيرد٬ و خيلی وقتها روحيه ی آدم را متلاطم می کند و آرامش را از انسان می گيرد.

- من سه نوع راک کلی می توانم تشخيص دهم:

اولی نوعی است که بيشتر شبيه پاپ است٬ خيلی آسان فهم است و ترکيب ساده ای دارد٬ سلوی گيتار الکتريک در آن کمرنگ است و به ريتم بسنده می شود٬ Distortion گيتار هم در آن معمولا کم است. اين نوع برای من خيلی کاربرد ندارد٬ چون ساده ترين و پيش پا افتاده ترين موسيقی ايرانی٬ کلاسيک يا هر چيز ديگر از آن پرمعناتر و ارضا کننده تر است.

دومی نوعی است که ادعای خفن بودن و وحشی بودن و ناهنجار بودن را دارد. سلوهای الکتريک وجود دارد اما خيلی پر مغز نيست٬ ريف ها به طرز جنون آميزی همواره جريان دارند و لحظه ای پس زمينه ی شلوغ قطع نمی شود. Distortion هم معمولا در حد بيشينه اش قرار دارد. انواع متال نمونه ی اين گونه است٬ که باز خيلی به کار من نمی آيد٬ چون به لحاظ عصبی سريعا به آن واکنش نشان می دهم.

سومی نوعی است که به آن راک معنا دار می گويم. سبک در اينها بسيار می تواند مختلف باشد٬ اما نکته ی مشترک در همه ی آنها٬ ساختار قوی موسيقايی و تلاشی است که برای القای پيام های اجتماعی٬ روان شناسی و غيره دارند. سبک در اينها می تواند چون Pink Floyd نسبتا آرام باشد٬ بدون شلوغی زياد٬ که گاهی احساسی که در آدم بر می انگيزد به موسيقی ارکسترال خيلی نزديک است و گاهی خيلی تفکر بر انگيز هم هست٬ و می تواند چون Dream Theater بسيار شلوغ و تهاجمی باشد. اما به هر حال هر دو در من بسيار اثر می کنند و به علت روحيه ی غمناک و مصيبت زده ای که از بستر اجتماعی زاينده ی اينها ناشی می شود٬ اثرشان معمولا افسرده کننده است٬ خصوصا اگر دوز (Dosage) آن مثل من از حد فراتر رود. در مورد گروه آخری هم شلوغی و استرسی که به گوش وارد می شود٬ شرايط را بدتر می کند.

- واقعا توصيه می کنم راک گوش ندهيد٬ چون کشش زيادی دارد و اگر در آن غرق شويد و عادت کنيد٬ پدرتان را در می آورد. شباهت بسيار زيادی به اعتياد دارد. گاهی علی رغم خستگی ذهنی شديد و عصبی بودن٬ باز هم بی آنکه دست خودم باشد ذهنم راک می طلبد و گوش می کنم. در آن مواقع تصويری که از خودم دارم تصوير آدمی است که شديدا سرفه می کند و سيگار با سيگار روشن می کند.

- رفقا می دانم از دستتان بر نمی آيد٬ ولی هر جوری می توانيد کمک کنيد ترک کنم! مقادير مناسبی کرال و سمفونی های باخ٬ تک نوازی آرام پيانو( مانند شوپن) و امثال آن درخواست می شود.

- داشتم ساعتی پيش تمرين حل می کردم. ذهنم از راک پر بود٬ چون در طول روز و بعد از ظهر مجموعا سه ساعتی گوش کرده بودم. ذهنم به راستی آشفته بود. به يکباره رفتم سراغ چند تا HarpSong, Piano Sonata و امثال آن٬ اينها را از پيام( طبعا اون يکی) گرفته بودم. پيام جان٬ ازت ممنونم٬ از راه دور هم مفيد واقع ميشی. واقعا نه تنها آرامش ذهنی٬ بلکه قوت قلب٬ حس اميد و لذت از تمرين رو هم به يکباره حس کردم. حتی بيشتر از اون٬ ديدم کاری رو کردم که دوست دارم که به طور مستمر بتونم انجام بدم٬ يعنی اينکه گير بدم به مساله ای و با آرامش عزم جزم کنم که «اين اگه حل هم نشه٬ بايد دست کم بفهمم چرا حل نميشه٬ قضيه از چه قراره٬ يا ...». پيام جان٬ ممنونم٬ ممنونم ازت...

خيلی از وسايل خونه ی ما گازوييليه٬ خوب انتظار بيشتری هم نمی ره. مثلا يه گوشی تلفن قديمی داريم که با گازوييل کار می کنه. يه جديدترش رو هم داريم که خوب به جای گازوييل از CNG استفاده می کنه که طبعا خطرش برای محيط زيست هم کمتره... اما تازگی يه گوشی ديگه خريديم که خيلی خفن و مدرنه٬ و با انرژی پاک٬ ارزان و صلح آميز هسته ای کار می کنه.

گر بر فلکم دست بدی چون يزدان              برداشتمی من اين فلک را ز ميان

و ز نو فلکی چنان ساختمی                     که آزاده به کام دل رسيدی آسان

«حکيم عمر خيام»

*حدود چهار پنج ماه است که می خواهم اين شعر را اينجا بنويسم٬ اما بارها فراموش کرده ام. به لطف رفقا که در کوه پريروز کلی با هم حافظ و خيام خوانديم اين دفعه بالاخره يادم ماند.

گروه Dream Theater را از لحاظ موسيقايی همواره ستوده ام٬ چرا که گروهی است متشکل از افرادی که هر کدام در کار خود شاخص هستند٬ به طور مشخص Mike Portnoy يکی از بهترين درامرهای جهان است٬ John Petrucci گيتاريست بسيار توانايی بوده و John Myung نوازنده ی باس گروه در نوازندگی شيوه ی منحصر به فردی دارد. به علاوه بايد دانش وسيع موسيقايی افراد گروه را نيز به نکته ی اخير اضافه کنيم. همچنين درونمايه آهنگ های اين گروه معمولا شباهتی به درونمايه ی گروه های راک يا پاپ سطح پايين نداشته و حول مسائل روانی انسان مدرن و مسائل سياسی او می گردد.

اما از طرف ديگر ديدگاه اين گروه نمونه ی خوبی از ديدگاه «آمريکايي» است٬ نگرشی نسبتا مذهبی که تمام اتفاقات دنيا را و بلاهايی که دولتشان بر سر بقيه می آورد از منظر يک مسيحی معتقد که نگران فرزندان خود است می بيند. در مصائب خود بر سر خدا غر می زند و با نگرشی کاملا خود محور حق و حقيقت را از خدا طلب می کند و تاسف می خورد که اين چه بلايی است که از طرف آدم های غير متمدن بر سرش آمده است.

نوشته ی زير متن آهنگ Sacrificed Sons است از آلبوم Octavarium که در ۲۰۰۵ منتشر شده است. آهنگ با گفتار هايی در مورد يازده سپتامبر و تروريسم شروع می شود و بقيه ی آن نيز حول همين موضوع و محکوم نمودن مسلمانان می گردد. تلاش می کند خواست خداوند را بيان کند و تروريست ها را به صلح ترغيب کند و پيروی آنان را از مقدسات خود زير سوال می برد. تصويری است کاملا يک جانبه از مظلوميت ملت آمريکا بی آنکه به ريشه ی اين اتفاقات و مصايبی که بر سر ملل ديگر می آيد توجه کند. اين متن نمونه ی خوبی از همان تفکر سطحی آمريکايی است:

Walls are closing
Anxiously
Channel surfing
Frantically

Burning City
Smoke and fire
Planes we're certain
Faith inspired

No clues
A complete surprise
Who'll be
Coming home tonight

Heads all turning
Towards the sky
Towers crumble
Heroes die

Who would wish this on our people
And proclaim that His will be done
Scriptures they heed have misled them
All praise their Sacrificed Sons
All praise their Sacrificed Sons

Teach them
What to think and feel
Your ways
So enlightening

Words they preach
I can't relate
If God's true Love
Are acts of Hate

Who would wish this on our people
And proclaim that His will be done
Scriptures they heed have misled them
All praise their Sacrificed Sons
All praise their Sacrificed Sons

God on High
Our mistakes
?Will mankind be extinct
There's no time to waste
Who serves the truth
For Heavens' sake

آهنگ نسبتا طولانی است( ده دقيقه)‌٬ با ريتم Slow Rock آغاز می شود٬ با ريف های متال اوج می گيرد و با همان تم آغازين پايان می پذيرد. به قسمتی از ابتدای آهنگ گوش کنيد.

همون طور که علی بشارت داده بود٬ رفتيم فيلم ما همه خوبيم رو ديديم. می خواهم يه نقد بنويسم٬ حالا اينکه اين نقد متوجه کيست رو الآن ملتفت می شويد!!

فيلم بسيار مزخرف بود. البته پديده ی جديدی نيست٬ احتمال اينکه به طور تصادفی فيلمی را در ايران انتخاب کنی و ببينی و خوب باشد صفر است.(مثل شمار اعاد گويا به اعداد گنگ.) چند نقد جدی وارد است:

- علی خاک توی اون سرت با اون پيشنهادت! خوبه که هفته ی قبلش فيلم چهار شنبه سوری رو به خاطر اين فيلم از دست نداديم!

- آن کسی که اين فيلم را به علی به طور غير مستقيم پيشنهاد داده بوده٬ بنا به گفته ی خودش فيلم را در کنار فرد مورد علاقه اش ديده! توجه کنيد که با قيد مذکور٬ به جای تماشای فيلم اگر به تماشای تخليه ی چاه هم برويم٬ به تخليه ی چاه سيمرغ خواهيم داد. تاکيد می کنم٬ علی خاک توی اون سرت!

- جلوی ما در سينما اتفاقا يک جفت از همان افراد مورد علاقه موجود بود! اما آن چيزی که جالب می نمود دو تا پسر بودند که سه رديف جلوتر به يکديگر علاقه ی خاصی نشان می دادند! شايد حوصله شان از فيلم سر رفته بود و برای جالب کردن فيلم امکانات بيشتری در اختيار نداشتند! شايد آنها هم داشتند به علی خودشان می گفتند خاک توی اون سرت!

- در طول فيلم بارها صدای قهقهه ی پيام( اون يکی پيام!) و علی را که چهار صندلی آن طرف تر نشسته بودند می شنيدم! آقای محترمی هم آن طرف به کمک موبايل خود احتمالا کلی از کارهای عقب افتاده ی خود را سامان داد. احساس می کنم در يکی از مکالماتش داشت می گفت خاک توی اون سرت علی!...

- نمی دانم علت مريضی شديدم در سه روز آينده ديدن اين فيلم بود يا نه! اما به هر حال محض احتياط هم که شده بايد بگويم: خاک توی اون سرت علی!

حدود ده روز از درگيری های شريف می گذرد. اخبار در رسانه های عمومی مگر چند روزنامه انتشار نيافت. تنها روزنامه های کيهان و شرق خبر را بازتاب دادند٬ اولی با فضاحت و دروغ هر چه تمام تر و دومی نسبتا صادقانه و منطبق بر واقعيت. اما در اينترنت اين خبر بازتاب گسترده تری يافت٬ ‌‌BBC Persian , VOA, ادوار نيوز و غيره. گروه های بسيجی در اينترنت هم بيکار نبودند و طبعا خبر را باب ميل خود منتشر کردند. به هر حا فکر می کنم کسی که به راستی به دنبال واقعيت بوده٬ با جستجوی مناسب و پيگير و با توجه به شناختی که نسبت به بسيج داريم٬ می توانسته واقعيت امر را کشف کند. در اينجا تنها می خواهم به بيان نکاتی در مورد درگيری ها بپردازم.

- حرف زدن و جدل با ديگران در حالی که از اصول و منطق و ادبيات آنها پيروی می کنيم٬ معمولا محکوم به شکست است. يکی از علل ضعف انجمن اسلامی نه در اين مورد خاص٬ بلکه در کليه ی فعاليت هايش نامی است که يدک می کشد و وابستگی هايی است که به سيستم حاکم دارد. تا زمانی که مهمترين استدلال برای جلوگيری از تدفين شهدا در دانشگاه حفظ حرمت آنها باشد٬ اين مخالفت محکوم به شکست است.

- علی رغم نکته ی بالا٬ آن چيزی که موجب پيروی و تداوم حرکت دانشجويان شده٬ رهبری نسبتا منسجم و پيگير انجمن اسامی بوده است.

- عده ای ديدگاهی تندروانه داشتند٬ مبنی بر مقابله به مثل و تخريب و غيره. علی رغم اينکه انجمن نمی تواند تا انتهای خواسته ی دانشجويان آنها را همراهی کند(مگر اينکه تعريف خود را عوض کند) اما مهمترين کاری که پس از درگيری ها می شد کرد تلاش برای حفظ رهبری و ادامه ی حيات آن بود.

- جنبش در حال حاضر وسايل اعمال قدرت در دست ندارد٬ تنها کاری که می تواند انجام دهد پيگيری اعتراض و استفاده از ادبيات مستقل و عدم ايجاد درگيری و بروز دادن نقطه ی ضعف است.

- در تريبون آزاد کسی می گفت من اينجا آمده ام تا فارغ از هر جهت گيری سياسی صحبت کنم. حالم از کسانی که کشته مرده ی گفتمان و حرف منطقی هستند به هم می خورد. هر سيستم بنا به تعريف خود را حفظ می کند و گسترش می دهد و لوازم اين امور را فراهم می سازد٬ آيا می شود به زبان منطق و گفتمان از سيستمی خواهش کنيم که لوازم تحکيم خود را فراهم نياورد؟

- باز در تريبون آزاد شخصی از هيات الزهرا گفت ما هم با تدفين شهدا مخالف بوديم٬ اما حالا که با بی برنامگی مسئولين و کوتاهی عده ای٬ شهدا به هرحال بدون اطلاع دانشجويان به دانشگاه آورده شده٬ به خاطر حرمت شهدا نبايد مخالفت کنيم. بايد بگذاريم تدفين صورت بگيرد و پس از آن دانشگاه را به خاطر عمل خودسرانه اش مورد بازخواست قرار دهيم. جوب منطقی اين حرف مرا به ياد عبارت عمل انجام شده می اندازد.

- بايد توجه داشت آن چيزی که مهم است تدفين يا عدم تدفين شهدا نيست( که فکر می کنم از اول معلوم بود که دنشگاه به هر نحو این کار را خواهد کرد) بلکه مهم تاثيری است که اين اعتراض می گذارد. نبايد هدف اصلی را فراموش کرد٬ و نبايد انرژی و نقاط اتکا را صرف همين اتفاق کرد٬ بايد حرکت دانشجويی را به سمت کسب حقوق مدنی پيش برد و نه تلاشی فرسايشی در مقابله با تدفين و پيامد های آن.

عيد آمد و ما خانه ی خود را نتکانديم         گردی نسترديم و غباری نفشانديم

ديديم که در کسوت بخت آمده نوروز          از بيدلی او را ز در خانه برانديم

هرجا گذری غلغله ی شادی و شورست     ما آتش اندوه به آبی ننشانديم

آفاق پر از پيک و پيام است ولی ما            پيکی ندوانديم و پيامی نرسانديم

احباب کهن را نه يکی نامه بداديم         و اصحاب جوان را نه يکی بوسه ستانديم

من دانم و غمگين دلت ای خسته کبوتر     سالی سپری گشت و ترا ما نپرانديم

صد قافله رفتند و به مقصود رسيدند          ما اين خرک لنگ ز جويی نجهانديم

ماننده ی افسونزدگان ره به حقيقت            بستيم و جز افسانه ی بيهوده نخوانديم

از نه خم گردون بگذشتند حريفان             مسکين من و دل در خم اين زاويه مانديم

طوفان بتکاند مگر اميد که صد بار            عيد آمد و ما خانه ی خود را نتکانديم

بايد عيد را تبريک بگويم٬ خوب عيدتان مبارک. بايد فارسی باشد٬ خوب نوروزتان پيروز. بايد احساس طراوت کنم٬ باشه اين هم طراوت. بايد خوشحال باشم٬ چشم اين هم خنده از ته دل. بايد کدورت ها را کنار گذاشت٬ حتما٬ . اصلا طبيعت نو شده٬ مگر می شود آدمها نو نشده باشند؟(استغفرالله!) عمرا باور نمی کنم که آدمها هيچ کدام از بدرفتاری هايشان را کنار نگذاشته اند. اصلا باور نمی کنم که يک قدم هم به اخلاق نزديک تر نشده اند. اصلا باور نمی کنم که جوامع هنوز هم به قهقرا می روند. نکند خدای نکرده شما همچين فکری کرده ايد؟

*امسال تنهام. هشت نه روز٬ تنها توی خونه. شما مياين بريم کوه رفقا؟...